Graatje.com

Tijd voor een verhaaltje!

door om 2:26 pm op 12 February 2006

Verliefd

Ze waren altijd samen te vinden op het schoolpleintje in Zeewolde, Ankie en Wilbert. Ze dartelden als jonge hertjes achter elkander aan, ravotten in de zandbak, klommen op het speeltoestel of klauterden eraf. Nee, die twee waren altijd samen te vinden. Ze woonden in dezelfde buurt en liepen dan ook samen naar huis. Zo ook vandaag, de zon scheen en door de wind wapperden Ankie haar lange blonde haren naar voren. Daardoor zag ze niet zo veel meer. Het vertrouwde handje van Wilbert leidde haar naar de goede wijk, de goede straat en zetten haar voor de goede deur af. Na twee keer knipperen met haar oogjes gaf Ankie haar heldje een kusje. Dat was eigenlijk het eerste kusje wat onze kleine vriend Wilbertje ooit had gehad, op het kusje, van zijn moeder, vanwege zijn 6de verjaardag na.
Wilbertje z’n wangetjes werden rood en in zijn broekje gebeurde iets wat hij nog nooit had meegemaakt, er verscheen een bobbeltje. Hij keek terug in de blauwe oogjes van Ankie en gaf haar ook een kusje. Ankie verschoot even en begon toen geheimzinnig te glimlachen, ze pakte Wilbert’s beide handjes vast en gaf hem weer een kusje. Wilbertje werd hier vrolijk van. Om en om gingen de kusjes heen en weer. Op een gegeven momentje raakte beide mondjes elkander en gingen de kusjes over in zoenen. Ankie wilde op een gegeven moment wel stoppen maar Wilbertje ging, gedreven door zijn intuïtie, verder. Zijn handje vond een weg naar het bibsje van Ankie. Op dat moment drukte Ankie haar vriendje een stukje van zich af, Wilbertje greep zijn kans en liet zijn handje onder het shirtje van Ankie verdwijnen, gretig zocht hij daar naar houvast maar dit werd, gezien de leeftijd, niet gevonden. Verontwaardigd keek Ankie naar de praktijken die Wilbert bewerkstelligde en duwde hem van zich af en lachte om Wilbert zijn onhandig gestuntel. Wilbertje vatten deze lach verkeerd op, en twijfelde geen moment. Hij trok zijn broekje naar beneden en stond daar in afwachting, op de reactie van Ankie, recht in haar oogjes te kijken. Ankie keek met een verontwaardigde blik. Een glimlachje van Wilbert bracht hier geen verandering in. Ankie keek nog eens, eerst probeerde ze haar lach in te houden, dat duurde tot ze in schaterlachen uitbarsten. Ze deed de voordeur open, ging naar binnen en sloeg hem dicht. Wilbertje stond buiten op de straat beteuterd te kijken, trok even later zijn broekje weer omhoog en liep met gebogen hoofd naar zijn eigen huisje.
De volgende dag stonden de kindertjes uit de klas in een kringetje aandachtig naar Ankie’s verhaal te luisteren.
Wilbertje was die dag ziek.

2 Reacties»

  1. Prachtig,maar toch geen herrinneringen van vroeger Graatje? 😉

    Reactie door Peter op March 31, 2006 om 7:54 am

  2. Ja, nee…ja nee nou,ja… ik moest het van me afschrijven zei mijn psychiator. Dus,.. ja.

    Reactie door Graatje op April 1, 2006 om 9:18 pm


RSS feed voor reacties op dit stukje.  TrackBack URI
Voeg toe aan del.icio.us

Een reactie geven


Deze site is zo veel mogelijk xhtml en css valide.
Veel graatje.com films voldoen aan de Dogma95 regels. Alle data op deze site is gelicentieerd.